Today, I lost my phone.. I believe that everything happens for a reason, we may not understand for a while but we know that deep in our hearts, God will never let things happen if it harm us. I honestly don't know what to say. regardless of how fast the trend into phones, I can't imagine how much this phone treasures every part of me. It really is a dearest friend. He is actually the portal of where my heart is. It may not be as expensive as you can imagine but the memories in it are priceless.
I lost focus in writing..my apology.
..Keep me away from the wisdom which does not cry, the philosophy which does not laugh....
...words are flowing..my heart is writing..
Thursday, August 25, 2011
I lost my Phone today
Tuesday, August 23, 2011
SI GUADA AT SI TUPE
Minsan isang araw habang nasa parke
Nakita ko ang mag among si Guada at si Tupe
Ipinapasyal si Tupe sa paligid ng parke
Habang si Guada, matalim na nagmamatyag sa tabi.
Ang sabi ni Tupe.. “aw! Aw! Aw!”
Ang sabi ni Guada..”hmm..hmm.hmm..”
Sabay tingin sa kalsada at saka kumaway
May tuta palang parang naliligaw..
Nasundan ko hanggang sa pag uwi ang among magkaibigan
Nakatingin si Guada kay tupe tila ba nagdaramdam
Sa lilim ng poste, may lungkot na di ko malaman..
Ang mga mata ni Guada ay napaka lamlam..
Napahinto ako, sandaling nagisip..
Matapang ba si Guada o duwag na tahimik?
Nagmamalasakit ba si Tupe o sadyang naninipsip?
Nagmamahalan nga ba sila o sa isa’t isa’y kumakapit?
Sunday, August 14, 2011
NO RUSH...NOT IN A HURRY.. ;)
whoa!!! I love this weekend, though I really didn't had much time to relax because of my audit engagement, I still happen to appreciate the nearness of God. Sometimes, I really feel as if I am the song which I usually sings, sabi nga ng song.." just what is it in me, sometimes I just don't know what keeps me in your arms..why you never let me go..
Traveling in a strange places,where you'll meet people from different kinds of walks is not really easy, language barrier is the first thing to consider, next is their culture and beliefs, but as the song goes.."just what is it in me, Lord.." because in every travel and challenges that I face, never in a day that He lets me down. God is always there reminding me, helping me, and guiding me all through out my journeys..
At the end of every engagement, I thank God for bringing me home safe and still worthy to give Him honor and praise.
As how I have wrote my status, everything is in His time..no rush..no pressure..not in hurry.. for in God's time..ALL THINGS ARE POSSIBLE.
Tuesday, July 26, 2011
Rejoice
This is day 2. Everything seems so fine. I give my thumbs up to the technology for bringing together best of both worlds.
Well morning isn't that great, heavy rain pours, stranded in traffic, car accidents everywhere, to site, is the bus who fell from sky way early this morning, (thank God my sister isn't there, though she was traveling along that area).
Piles of work keeps me busy, dint have much time to sleep alas! God has given me enough strength to make each day and carry His flag. Of course, Ross' absence fills in the air but I know that God has His own way of teaching us lessons in life, I always look at it as positive though, it really hurts being so far away from the person you are with everyday. Lot of adjustments were being practiced, but as the song goes, ALL THINGS ARE POSSIBLE with God. He is omniscient and I know that He wouldn't let Ross to go astray from Him, He'll guide Him as he did when he was still there, and He'll bless him as He did everyday.
The road may be too far from what is really destined for us, we will be facing different facades of life, hurts, dilemmas and everything, but amidst of all, it is the LEARNING that make us triumphant.
Doors cannot be close for any opportunities that may come along, doors should always be open for everyday learning, aches, pains, struggles and challenges, but at the end of the day, it is not the openness that matters, it is the many faces of life that enters and leaves pieces of knowledge.
Let us rejoice the gift of Life!!
Well morning isn't that great, heavy rain pours, stranded in traffic, car accidents everywhere, to site, is the bus who fell from sky way early this morning, (thank God my sister isn't there, though she was traveling along that area).
Piles of work keeps me busy, dint have much time to sleep alas! God has given me enough strength to make each day and carry His flag. Of course, Ross' absence fills in the air but I know that God has His own way of teaching us lessons in life, I always look at it as positive though, it really hurts being so far away from the person you are with everyday. Lot of adjustments were being practiced, but as the song goes, ALL THINGS ARE POSSIBLE with God. He is omniscient and I know that He wouldn't let Ross to go astray from Him, He'll guide Him as he did when he was still there, and He'll bless him as He did everyday.
The road may be too far from what is really destined for us, we will be facing different facades of life, hurts, dilemmas and everything, but amidst of all, it is the LEARNING that make us triumphant.
Doors cannot be close for any opportunities that may come along, doors should always be open for everyday learning, aches, pains, struggles and challenges, but at the end of the day, it is not the openness that matters, it is the many faces of life that enters and leaves pieces of knowledge.
Let us rejoice the gift of Life!!
Thursday, July 21, 2011
DUMATING KA PARA MAGPAALAM
Hindi ko alam kung paano pipigilan ang pag luha
Hindi ko alam kung paano ko sasabihin ang paalam ng nakangiti
Hindi ko alam kung paano kita yayakapin ng para bang kadarating mo lang uli
Hindi ko alam kung paano kita titingnan na para bang nandyan ka lagi.
Ilang libong beses kong iniwasan na isiping malapit ka ng magpaalam
Ilang ulit kong pinilit na alisin sa isipan
Ngunit habang papalapit ang araw ng iyong pag lisan
Gawing manhid ang puso – hindi ko maturuan.
Naalala ko tuloy ang aking kabataan
Hindi ba’t ganito din na habang kita’y hinahangaan
Isang iglap nawala ka ng tuluyan
Nangibang bansa daw, ng hindi nagpaalam..
Walong taon ang lumipas at muli kang bumalik
Nagulo ang mundo ko na nais na sanang matahimik..
Sa pagbabalik mo pinilit kong hindi umimik
Pagkat alam kong dala mo ang puso kong umidlip..
Apat na taon na mula ng bumalik ka
Apat na taon nang ikaw ang laging kasama
Mukhang pati itsura ko limot ko nang magisa
Maaring bang bago ka umalis ay muli mong ipaalala?
Ayokong magalit, ayokong magdamdam
Wala akong hinangad kundi ang yong kapakanan..
Kahit pa nga ang puso ko’y labis labis ng nasasaktan..
Lalo’t alam ko nang “DUMATING KA PARA MAGPAALAM..”
Hindi ko alam kung paano ko sasabihin ang paalam ng nakangiti
Hindi ko alam kung paano kita yayakapin ng para bang kadarating mo lang uli
Hindi ko alam kung paano kita titingnan na para bang nandyan ka lagi.
Ilang libong beses kong iniwasan na isiping malapit ka ng magpaalam
Ilang ulit kong pinilit na alisin sa isipan
Ngunit habang papalapit ang araw ng iyong pag lisan
Gawing manhid ang puso – hindi ko maturuan.
Naalala ko tuloy ang aking kabataan
Hindi ba’t ganito din na habang kita’y hinahangaan
Isang iglap nawala ka ng tuluyan
Nangibang bansa daw, ng hindi nagpaalam..
Walong taon ang lumipas at muli kang bumalik
Nagulo ang mundo ko na nais na sanang matahimik..
Sa pagbabalik mo pinilit kong hindi umimik
Pagkat alam kong dala mo ang puso kong umidlip..
Apat na taon na mula ng bumalik ka
Apat na taon nang ikaw ang laging kasama
Mukhang pati itsura ko limot ko nang magisa
Maaring bang bago ka umalis ay muli mong ipaalala?
Ayokong magalit, ayokong magdamdam
Wala akong hinangad kundi ang yong kapakanan..
Kahit pa nga ang puso ko’y labis labis ng nasasaktan..
Lalo’t alam ko nang “DUMATING KA PARA MAGPAALAM..”
SANA'Y UMULAN
Sana’y umulan
Upang maitago ang luha
Sana’y umulan upang hindi ako makita
Sana’y umulan, malakas, marubdob
Katulad ng pag ibig na ngayo’y tumitiklop
Sana’y umulan upang sa bahay ako manatili
Sandaling malilimot ang bawat sandali
Sana’y umulan, humangin ng malakas
Upang ang bawat salita ay hindi ko mabigkas
Sana’y umulan upang ako’y makatulog
At sana pag gising ko sana’y kumulog
Upang di ko marinig ang himpapawid
Kung saan ka unti unti nang tumatawid
Sana’y umulan, malakas,bumuhos
Upang hindi ko madama ang sakit ng pag-irog
Sana’y umulan upang hindi ko mamasdan
Ang pagkaway mong kahulugan ay paalam
Hangin sana’y lumakas upang hindi ko madinig
Bawat pag hikbi mong kay sakit.
Sana’y umulan, humangin, kumulog
Hanggang mabingi ako at makatulog
Pagkat di ko mamapipigil ang mundo
..sa pag inog
Di ko na mahahadlangan ang kagyat mong pag lisan.
Upang maitago ang luha
Sana’y umulan upang hindi ako makita
Sana’y umulan, malakas, marubdob
Katulad ng pag ibig na ngayo’y tumitiklop
Sana’y umulan upang sa bahay ako manatili
Sandaling malilimot ang bawat sandali
Sana’y umulan, humangin ng malakas
Upang ang bawat salita ay hindi ko mabigkas
Sana’y umulan upang ako’y makatulog
At sana pag gising ko sana’y kumulog
Upang di ko marinig ang himpapawid
Kung saan ka unti unti nang tumatawid
Sana’y umulan, malakas,bumuhos
Upang hindi ko madama ang sakit ng pag-irog
Sana’y umulan upang hindi ko mamasdan
Ang pagkaway mong kahulugan ay paalam
Hangin sana’y lumakas upang hindi ko madinig
Bawat pag hikbi mong kay sakit.
Sana’y umulan, humangin, kumulog
Hanggang mabingi ako at makatulog
Pagkat di ko mamapipigil ang mundo
..sa pag inog
Di ko na mahahadlangan ang kagyat mong pag lisan.
Thursday, July 7, 2011
KUNWARI LANG..
Hapon na naman uwian na,
Pgdating ko ng terminal, tatawagan ka,
Wala kong maririnig kundi payak mong pagtawa
at pagkatapos lahat ng pagod ko’y nalilinot ko na.
Hapon na naman siksikan sa terminal
Madami kasing tao baka di ako makasakay
Ayaw ko kasing matagal kang naghihintay
At baka pagalitan dahil di nakapagsuklay
Hapon nanaman kasabay maghahapunan
May kasamang kulitan,
Maya maya magkakapikunan
Uuwi ng bahay may konting tampuhan..
Walang matutulog hanggat hindi nagbabati
Parang mga batang pinipigil ang ngiti
Walang text, walang tawag sandali
Kinikilig naman, nagagalit kunwari
Hapon na ngayon..nagsasanay ako
Kunwari kasama pa kita kahit na tuliro
Kunwari kausap ka, kasabay, kasama
Kunwari nandyan ka, kunwari lang talaga..
-carmi-
Pgdating ko ng terminal, tatawagan ka,
Wala kong maririnig kundi payak mong pagtawa
at pagkatapos lahat ng pagod ko’y nalilinot ko na.
Hapon na naman siksikan sa terminal
Madami kasing tao baka di ako makasakay
Ayaw ko kasing matagal kang naghihintay
At baka pagalitan dahil di nakapagsuklay
Hapon nanaman kasabay maghahapunan
May kasamang kulitan,
Maya maya magkakapikunan
Uuwi ng bahay may konting tampuhan..
Walang matutulog hanggat hindi nagbabati
Parang mga batang pinipigil ang ngiti
Walang text, walang tawag sandali
Kinikilig naman, nagagalit kunwari
Hapon na ngayon..nagsasanay ako
Kunwari kasama pa kita kahit na tuliro
Kunwari kausap ka, kasabay, kasama
Kunwari nandyan ka, kunwari lang talaga..
-carmi-
Subscribe to:
Posts (Atom)